1 il

27939832_2018520455093259_1959162823_n

1 ildən biraz çox olar ki, yazmıram. Sən demə, nə böyük nemətmiş yazmaq… Nədən yazım, daha doğrusu nələrdən başlayım bilmirəm.Amma yazmalıyam bugün. Yazmadıqca çoxalır deyə bilmədiklərim, sonra özüm də unuduram…Amma bilirəm ki, sıxıntı şəklində ürəyimdə bir yerlərdə qalır hamısı, sonra da zəbt edir məni.

Məsələn o gün bir qadın gördüm. Mən onun bütün həyat hekayəsini bilirəm , amma o məni tanımır, bilmir. Kənardan izləyirəm, görmür. Tək ona görə yox ki yadam.Ona görə ki gözlərindən də başa düşülən qayğı və kədərlə dolu bir həyatı var və o göz ancaq satdığı əşyalara yönəlib və “bugünki missiyanı” da yerinə yetirməyə tələsir. Bir insana mərhəmət göstərmək üçün nə lazımdır?  – İsti bir gülümsəmə? -məsum ifadə? -şirin söz? Heç biri yox idi o qadında. Quru sadə bir qadın.hətta bəlkə biraz zalımlıq da yağırdı üzündən… Niyə də yağmasın? Düşündüm ki, indiyədək insanları sevmək və ya nəsə bir mərhəmət göstərmək üçün üzlərində həmişə  sevgi axtarmışam, nur axtarmışam. Həmin gün anladım ki, boş şeylərdi. Əgər bir insan kədər və qəm içərisində hər gün yenidən və yenidən qaynayırsa, ondan  xoş, ürəyə yatan hansı hissləri gözləmək olar? Həm niyə gözləməlisən ki? Yumşalmaq və mərhəmət hədiyyə etmək üçün? … 

O gün rastlaşdığım və diqqətimi çəkən ana-baladan da yazım biraz ..Daha doğrusu özlərindən qabaq ayaqqabıları çəkmişdi diqqətimi. Son dərəcədə könhəliyi və çirkliliyi bir neçə saniyəlik  məni cəlb elədi və bu zaman başımı yuxarı qaldıranda onların da mənə baxdığını gördüm. Və birdən ana gülümsədi mənə.. Mənə bu dərəcədə “qəribə” təsir bağışlayan bir gülüş heç vaxt görməmişdim.. Bayaqdan ayaqqabılarına baxdığımı gördükləri üçün utandım. Amma incinmiş görünmürdülər. Ana qucaqladı qızını və bu dəfə qızı da gülümsədi mənə… Səbəbini bilmirdim, doğrudan. Amma hər iki gülüşdə sadəlik,məsumluq, xoşbəxtlik və biraz da yorğunluq vardı… Sanki “Həyatdı da.. nə etmək olar..” deyə bütün dünyaya meydan oxuyurdu ananın gözləri. Sevməyi bacaran qadın idi, ona görə də sevgi içində böyütdüyü qızının gülümsəməsində ancaq xoşbəxtlik var idi…onun üçün meydan oxuyası nə həyat, nə də utanmağı ağlına gətirə biləcəyi ayaqqabıları vardı. O qız üçün Ana və Sevgi vardı …

Hər səhər işə gedəndə ilk “Sabahın xeyir” sözlərini eşitdiyim qadından da danışmaq lazımdır..28də küçələri təmizləyir. Həyatı sevmir, hər halından bəllidi. Amma niyəsə insanlara qarşı maraqlı bir mehribanlığı var. Bir hekayəsi var, görünür. Amma üzündə gizlədir bunu. Qoruyur.. özünü də.. hekayəsini də.. Bəlkə də qarşılamaq istəyib , lakin bacarmadığı kiminsə və ya nəyinsə əvəzini çıxır həyatdan.. Həyatın onun əlindən aldığı fürsəti  qadın özü özünə hər gün verir. Dəfələrlə qarşılayır, bəlkə dəfələrlə də yola salır…

Bir kişi isə can verdi bugün..metroda ..gözümüzün qabağında.. Kimisi təsirləndi..kimisi soyuq halda “öldü” dedi..kimisi qorxdu.. amma heç kim kədərlənmədi, əsas kədərlənəcək şəxslərin isə hələ heç nədən xəbəri yox idi. Mən? Heç nə hiss eləmədim. Ölüdən də qorxmuram, babamın cansız bədəni ilə ilk dəfə tanış olandan sonra öz-özümü “1 saat əvvəl o da “bizim kimi” idi , onda qorxmamışdımsa, indi də qorxmamalıyam ” deyə sakitləşdirmişdim özümü… Bəlkə də buna görə, bugün kişidən də qorxmadım. Hüznlənmədim də.. Həmin 3 dəqiqə sadəcə təəccüb üçün bəs elədi mənə..Sonra da unutdum. Amma kaş yaşasaydı … Kaş hamı həmişə yaşasaydı…

Bir də təzəlikcə yeni bir insani hissin fərqinə varmışam: Hamımız adi qaydada  “başımızı aşağı salıb” həyata dalırıq. Olması gərəkən kimi. Amma nə vaxtsa kimsə nəyə görəsə başını qaldırsa, onda sistem pozulur. Və həmin insan “biz”dən olmur. Məsələn, sağlam olan A bir gün xərçəng xəstəliyinə tutulur , ya da B-nin anası ölür, C müflis olur, D ölür və s…  Adama elə gəlir ki, bu insanlar həmin hadisəyə qədər məhz o an üçün yaşayıblar, bizim kimi deyillər, biz o an üçün doğulmamışıq və s… Qəribə hissdi… Bəs biz kimik? bizim kimilər kimdi? Biz cənnətdən qovulmuş yazıq mələklərik. Hansı ki bütün yaxşılıqlara layiq olub, lakin həyat tərəfindən yetərincə dəyərləndirilməmiş mələklər…

 Bu qədər…Sözdə uzun, yazıda qısa 1 il.

 

One thought on “1 il

  1. babek February 16, 2018 at 9:36 pm Reply

    maraqlısı budur ki ,hər dəfə biz kimik? vəya mən kiməm suali veriləndə, esidəndə vəya gorəndə əvvəlcə dusunurəm uzun uzun dusunurəm sonra cavab tapa bilmirəm yada verdiyim cavablar məni qane etmir. sonra bu haqqda dusunurəm niyə bu qədər asan gorunən bir suala cavab vermək olmur?. bəlkədə hər seyin cavabi bu sualdadir

    Liked by 2 people

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: