Monthly Archives: January 2017

…üçümüz də üşüyürdük

raining_by_pascalcampion-d4sqdke 

 Bugün evə gedəndə yolda bir qadın gördüm…Daha doğrusu, qadını yox, əlindəki nərgizləri gördüm. Həmişə elə bilirdim ki, nərgizin mövsümü Martdır. Bugün bildim ki, fevraldan açmağa başlayırlar artıq… O qədər gözəl idi ki, ağ nərgizlər üzərinə düşən qar dənəcikləri. 1 manat verib, qəşəng bir dəstə seçməyə çalışdım…Bu zaman xala “off, hava da yaman soyuqdu…zibilə qalsın bu qar” deyə öz-özünə sakitcə gileylənməyə başladı. Başımı ani olaraq nərgizlərdən qaldırıb xalanın gözlərinə baxdım. Bu 10 dəqiqəlik prosesdə xalanı ancaq indi görə bilmişdim…Ona soyuq idi.üşüyürdü..çox nazik geyinmişdi..və qar su damlası şəklində üzündən axırdı… başında isə papağı yox idi….saçları şam ağacıtək ağappaq idi… Qarşı-qarşıya idik… Və həyatın hər bir əsl mənasında “qarşı-qarşıya” idik… Həm real olaraq duruş istiqamətimiz, həm qara olan münasibətimiz, həyatdaki mövqeyimiz, yaşam tərzimiz, arzularımız, istəklərimiz, xəyallarımız, dərdlərimiz, qayğılarımız …. – dünyalarımız qarşı-qarşıya idi… İkimiz də insan cildində idik… Amma bizi bir-birimizdən ayıran yollar var idi, hansı ki o yolu biz özümüz seçməmişik… İkimiz də insan idik… “insan” adı altında bu qədər ümumi yanaşdığımız varlıqlar necə bu qədər fərqlənə bilirdi axı bir-birindən ?! Niyə bugün o mənə başıbükük, sanki bir günah işləmiş halda aciz şəkildə nərgiz satmağa çalışmalı idi ?! Niyə o aciz idi ?

… Utandım… xaladan utandım, özümdən utandım, nərgizdən utandım, qardan, qışdan utandım, hər şeydən utandım… nərgizi götürüb uzaqlaşdım ordan…birdən arxamca bir səs gəldi: “Qızımm, sən Allahın adı, bir dənə də salfetka al ..”    İnsanam axı… Mayam bəşər insanlığına məxsus bir qəddarlıqla  yoğrulub, istəmədim çox pul xərcləmək… irəlilədim, arxaya belə baxmadan… ürəyimdə insani zalımlığımla vicdanım arasında mübarizə gedirdi. Başa düşdüm ki, evə çata bilməyəcəm. geri dönüb 1-2 salfetka da digər xaladan aldım… “Vallah, xəstə qızım var evdə..” Sanki nəyə görəsə özünə bəraət qazandırırdi bu sözlərlə…ya da çalışırdı ki, insanların ona yazığı gəlsin, eyni zamanda onun səmimiliyinə inansın və nəsə alsın… Eh, ay xala, əgər biz sənin soyuqda donmağını görə-görə sənə qarşı heçnə hiss etmiriksə, gözümüzlə görmədiyimiz xəstə qızına qarşı hansı isti münasibəti gözləyirsən bizlərdən ?!… Bu qədər… Evə gedərkən yenə, niyə bu 3 insanın bir-birlərindən bu qədər fərqli olmasının üzərində düşündüm… Lakin ən sonda aramızda ortaq bir cəhət tapa bildim : Üçümüz də üşüyürdük …